Aleksander Kwaśniewski urodził się 15 listopada 1954 r. w Białogardzie
(koszalińskie). Studiował (1973-77) na Wydziale Ekonomiki Transportu
Uniwersytetu Gdańskiego, ale tytułu magistra nie uzyskał. Był działaczem
Socjalistycznego Związku Studentów Polskich: przewodniczącym Rady Uczelnianej
(1976-77), wiceprzewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego (1977-79), kierownikiem
Wydziału Kultury Zarządu Głównego SZSP (1979-80) i członkiem Komitetu
Wykonawczego Rady Naczelnej (1980-81). Od listopada 1981 r. był redaktorem
naczelnym studenckiego tygodnika "ITD", następnie (od 1984)
stał na czele "Sztandaru Młodych". W listopadzie 1985 r. wszedł
do rządu Zbigniewa Messnera jako minister - członek Rady Ministrów ds.
młodzieży. Od października 1987 do czerwca 1990 pełnił funkcję przewodniczącego
Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej. W gabinecie Mieczysława Rakowskiego
(X. 1988-IX 1989) piastował stanowisko przewodniczącego Komitetu Społeczno-Politycznego
RM. Jednocześnie (1988-91) był przewodniczącym Polskiego Komitetu Olimpijskiego.
Uczestniczył w obradach "okrągłego stołu", gdzie wspólnie
z Tadeuszem Mazowieckim przewodniczył zespołowi ds. pluralizmu związkowego.
Należał do PZPR od 1977 r. do jej rozwiązania w styczniu 1990 r.
Współtworzył Socjaldemokrację Rzeczypospolitej Polskiej, której został
pierwszym przewodniczącym i funkcję tę pełnił do grudnia 1995 r.;
po wyborze na prezydenta RP zrezygnował z przewodnictwa i członkostwa
SdRP.
Był posłem na Sejm I i II kadencji, gdzie przewodniczył Klubowi Parlamentarnemu
Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia
Narodowego (XI 1993 - XII 1995). Za jego kadencji, w 1997 roku Zgromadzenie
Narodowe przyjęło nowa Konstytucję. W wyborach prezydenckich (listopad
1995) w drugiej turze pokonał L. Wałęsę.
11 czerwca br. Krajowa Konwencja SLD udzieliła Aleksandrowi Kwaśniewskiemu
oficjalnego poparcia w wyborach prezydenckich. Poparła go także Unia
Pracy, Partia Ludowo - Demokratyczna, Unia Chrześcijańsko - Społeczna
i część działaczy Polskiej Partii Socjalistycznej.
Urodził się 6 marca 1932 r. w Warszawie. W 1954 r. ukończył studia
na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1956-1958
odbył studia podyplomowe na paryskiej Sorbonie. W 1960 r. uzyskał
doktorat z historii w PAN, w 1972 r. obronił pracę habilitacyjną.
W 1989 r. mianowany profesorem nadzwyczajnym. W 1955 r. rozpoczął
pracę naukową w Instytucie Historii PAN, w latach 1960-1965 wykładał
na Sorbonie i kierował tamtejszym Centrum Kultury Polskiej. W 1992
r. mianowany profesorem wizytującym w College de France.
Autor licznych publikacji naukowych, artykułów oraz dziesięciu książek.
Otrzymał 11 doktoratów honoris causa, przyznanych m.in. przez Columbia
University, Sorbonę, uniwersytety w Bolonii i Utrechcie. Jest członkiem
wielu organizacji i stowarzyszeń międzynarodowych. Jest oficerem Legii
Honorowej Republiki Francuskiej, odznaczony m.in. Wielkim Krzyżem
Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi Niemiec.
Był jednym z założycieli Unii Demokratycznej, przewodniczącym Klubu
Parlamentarnego UD, potem UW. Żonaty, ma dwóch synów działaczy Polskiej
Partii Socjalistycznej
Jej przygoda dziennikarska rozpoczęła się na początku 1991 r. 3 -
miesięcznym stażem w PR Kraków.
Jesienią 1991r. poprowadziła pierwszą audycję w radiu RMF FM - program
dotyczył ludzi skaczących na spadochronach, więc również skoczyła
- relacjonując na żywo ten pierwszy i jak dotąd jedyny skok w życiu.
W RMF - ie zaczynała od pisania i czytania wiadomości, potem przyszedł
czas na reporterkę, programy na żywo (codziennie 3-godzinna relacja
z innego miasta), prowadzenie audycji takich jak: "Wasza muzyka
na naszej antenie".
Od lutego do grudnia 1999r. była Dyrektorem Informacji RMF -u. Jej
ojcem duchowym i nauczycielem p. Edward Miszczak. Przez "moment"
współpracowała z telewizją publiczną (została zaproszona do oprawy
"Jedynki"), brała również udział w "Spotkaniu z balladą".
Współpracowała z Telewizją Polsat ( prowadziła program z Andrzejem
Sołtysikiem i Brianem Scotem).
Przygoda z telewizją skończyła się, gdy wyjechała na stypendium dziennikarskie
do USA. Tam zafascynowała się Internetem.
Po powrocie, jak sama twierdzi, "zaraziła" ówczesnego dyrektora
administracyjnego RMF -u do zainstalowania Internetu.
Od sierpnia 2000 roku na antenie telewizji TVN prowadzi program ROZMOWY
W TOKU. 310
Swoją karierę rozpoczął w wieku 16 lat. Założył wówczas happeningowo-hipisowski
zespół "Kwiaty Warszawy", który po serii skandalizujących
występów dostał od ówczesnych władz zakaz koncertowania. Mając 18 lat
- został jednym z dwóch gitarzystów najsłynniejszego wówczas polskiego
zespołu "Maryla Rodowicz i jej gitarzyści". Nieoczekiwanie
opuścił grupę i zaczął pracować w... Głównym Urzędzie Statystycznym.
Wytrzymał tam rok. Powrócił do show-biznesu jako gitarzysta popularnej
folkowej grupy "Andrzej i Eliza", a także wzięty sideman.
W wieku 23 lat założył kontrowersyjny zespół Dzikie Dziecko, który koncertował
głównie w warszawskich klubach studenckich. Niestety, zespół wkrótce
dostał zakaz występowania i sfrustrowany, Hołdys wyjechał na 2 lata
do USA, gdzie grał do tańca w polonijnych restauracjach. Po powrocie
nagrał solowy utwór, "Co się stało z Magdą K?". Utwór nie
mógł być grany w radio ze względu na kontrowersyjną tematykę (gwałt)
i Hołdys zaniechał dalszych solowych prób. Został członkiem, popularnej
w tym czasie, grupy "2+1". Dziś "Magda" jest uważana
za jedną z najpiękniejszych rockowych ballad, a zagrane tam przez Hołdysa
solo na gitarze uznane zostało za klasykę. Latem 1978 roku, wraz z dwójką
przyjaciół, muzyków grupy Breakout - basistą Zdzisławem Zawadzkim i
perkusistą Wojciechem Morawskim oraz wokalistką Alibabek - Basią Trzetrzelewską
założył zespół PERFECT. Został jego niekwestionowanym liderem, ideologiem,
a nade wszystko wyłącznym kompozytorem niezliczonej ilości hitów.
W 1982 roku, kiedy sława PERFECTU sięgnęła zenitu... nieoczekiwanie
rozwiązał zespół. Nigdy nie ujawnił przyczyn tego kroku.
Zbigniew Hołdys, kompozytor i gitarzysta nagrał jeszcze dwie płyty
- supersesyjną "I Ching", w której wzięli udział jego przyjaciele
ze słynnych zespołów Maanam i TSA, oraz "Świnie" - ta ostatnia
uważana jest za jedną z najostrzejszych płyt alternatywnych w historii.
Z PERFECTEM w jego prawdziwym składzie zagrał jeszcze tylko raz -
był to koncert w 1987 roku na Stadionie Dziesięciolecia, na który
przyszło 40 tysięcy widzów. Potem z grupą o mocno zmienionym składzie
(bez Markowskiego) wyjechał do USA, gdzie dał serię znakomicie przyjętych
przez prasę (New York Times, Los Angeles Times, Newsweek i Village
Voice) koncertów. Byli pierwszym zespołem z Europy Wschodniej, który
zagrał w świątyniach nowego rocka, nowojorskim CBGB's i kalifornijskim
Whisky a Go Go (w 1991 r.).
Od czasu do czasu bywał korespondentem amerykańskich stacji radiowych
i gazet, ale unikał rozgłosu i odmawiał udzielania wywiadów.
Od chwili powrotu do Polski w roku 1991 Hołdys nie wystąpił publicznie
ani razu i nie nagrał ani jednego utworu. Został (jak sam mówi) housewife.
Stało się to dopiero w grudniu 1999 - dedykowany synowi Tytusowi koncert
z nową formacją uznano za największe wydarzenie ostatniego roku. Nowe
utwory, które wzbudziły entuzjazm widowni i krytyki, miesiąc temu
zostały nagrane na płytę "HOŁDYS.com"...
Jerzy Hoffman urodził się 15 marca 1932 r. w Krakowie, w rodzinie
lekarskiej. W roku 1940 został wywieziony na Syberię. Do Polski wrócił
po zakończeniu wojny. Maturę zdał w Bydgoszczy w roku 1950. Jest absolwentem
W.G.I.K - Instytutu Filmowego w Moskwie.
Jako reżyser debiutował w 1955r. Kiedy wraz z Jerzym Skórzewskim zrealizował
film "Chuligani", za który otrzymał nagrodę Polskiej Krytyki
Filmowej w tym samym roku. Jerzy Hoffman i Edward Skórzewski zrealizowali
wspólnie 27 filmów dokumentalnych między innymi: "Dzieci oskarżają",
"Karuzela Łowicka", "Typy na dziś", "Pocztówka
z Zakopanego", "Pamiątka z Kalwarii", "Dwa oblicza
Boga". Ich filmy otrzymywały nagrody w Oberhausen, Manheim, Wenecji,
Moskwie i Krakowie.
Debiutem fabularnym spółki autorskiej Hoffman-Skórzewski był obraz "Gangsterzy
i filantropi" zrealizowany w 1962 r. - Nagroda Ministra Kultury
i Sztuki III Stopnia.
Autorzy zrealizowali wspólnie takie filmy jak: "Prawo i pięść"
w 1964 r. I "Trzy kroki po ziemi" w 1965 r.
Filmy zrealizowane przez Jerzego Hoffmana:
1966 "Jarmark cudów"
Nagroda na festiwalu w Wenecji
1967 "Ojciec" Nagroda Ministra Kultury i Sztuki III Stopnia
Złoty Ekran za najlepszy film TV
1968 "Pan Wołodyjowski"
Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I Stopnia
1974 "Potop" Nominacja Amerykańskiej Akademii Filmowej Oskar
75
Grand Prix w Gdańsku
Nagroda w Moskwie za najlepszą rolę męską dla Tadeusza Łomnickiego
1976 "Trędowata"
1978 "Do krwi ostatniej"
Nagroda Specjalna w Gdańsku
1981 "Znachor"
1983 "Wedle wyroków Twoich"
1992 "Piękna nieznajoma"
KAYAH jest jedną z najlepszych polskich wokalistek. Rozpoczynała
w połowie lat osiemdziesiątych współpracując z reaggowymi zespołami
Rastar i Zgoda oraz uzyskując dyplom w klasie pianina u pani prof.
Anny Narkiewicz. Nagrała pięć płyt, za które otrzymała niezliczoną
ilość nagród i wyróżnień. Współpraca z Goranem Bregowiczem okazała
się największym sukcesem artystyczno - komercyjnym ostatnich lat.
W przypadku ostatniej płyty "JakajaKayah" wystarczyły 4
dni, aby sprzedać aż 50 tys. egzemplarzy, 10 dni, aby stała się płytą
miesiąca w 68 stacjach radiowych w Polsce, 30 dni, aby stacje radiowe
odtworzyły piosenkę "JakajaKayah" 4 tysiące razy!! Wystarczyło
10 koncertów Wielkiej Majówki Radia Zet, aby zgromadzić 500 tysięcy
osób.
Urodzony 12 lipca 1963 roku w Moskwie. Absolwent szkoły teatralnej
Szczepkina w Moskwie. Przez dziesięć lat pracował w Teatrze Armii Radzieckiej,
od 1994 roku związany z Teatrem Mossowieta. Obecnie występuje tam w
dwóch sztukach: "Mój biedny Marat" Arbuzowa i "Kochany
przyjaciel" wg Maupassanta. Za kreację w tym ostatnim otrzymał
nagrodę za najlepszą rolę w ubiegłorocznym sezonie teatralnym w Moskwie.
Ponadto występuje w Teatrze im. Majakowskiego w przedstawieniu "Męski
sezon" oraz Teatrze Dramatycznym Na Małej Bronnej w spektaklu "Niżyński
- obłąkany boży klaun". Wystąpił w około 30 filmach kinowych i
telewizyjnych. Jest jednym z najbardziej znanych i lubianych aktorów
w Rosji.
Dla polskiej publiczności Domogarow to przede wszystkim Bohun z "Ogniem
i mieczem" Jerzego Hoffmana i Wiktor z "Na koniec świata"
Magdaleny Łazarkiewicz. Wkrótce widzowie programu drugiego Telewizji
Polskiej będą mogli obejrzeć dziesięć odcinków serialu detektywistycznego
"Bandycki Petersburg" z Aleksandrem w roli głównej. Telewizja
Polska zaprezentuje również film "Moskwa oczami Saszy",
dokument zrealizowany w stolicy Rosji w czerwcu br., w którym Aleksander
opowiada o swoim dzieciństwie, młodości i karierze oprowadzając widzów
przez najważniejsze dla niego miejsca swego rodzinnego miasta. Trwają
zdjęcia do następnych odcinków serialu. Obecnie Aleksandra Domogarowa
można zobaczyć na deskach Teatru Bagatela w Krakowie, gdzie gra tytułową
rolę w Makbecie.
Urodził się 17 czerwca 1972 roku w Warszawie. W roku 1991 ukończył
Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Reja w Warszawie. Od dziecka
marzył o zawodzie aktora. W roku 1991 został studentem Państwowej
Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, którą ukończył w roku 1995.
Na XIII Łódzkim Przeglądzie Szkół Teatralnych w roku 1995 Michał Żebrowski
otrzymał trzy nagrody: za najlepszą rolę męską, nagrodę publiczności
oraz Nagrodę Jana Machulskiego. Michał Żebrowski grał rolę Skrzetuskiego
w filmie pt.: "Ogniem i mieczem". Aktor ma także na swoim
koncie role w "Samowolce" Feliksa Falka,"Wynajmę pokój"
Andrzeja Titkowa, "Poznań 56" Filipa Bajona. Po zakończeniu
zdjęć do filmu "Ogniem i mieczem" Michał Żebrowski zagrał
Pana Tadeusza w filmie Andrzeja Wajdy. 2 września 1999 wydał płytę
pt.: "Zakochany Pan Tadeusz".
Kuba Sienkiewicz - lekarz neurolog, gitarzysta i wokalista zespołu
"Elektryczne Gitary
Jego głównym hobby jest prezentowanie ludziom piosenek, które zasłyszy
lub sam ułoży. Nazywa to dzieleniem się piosenkami. Robi to od liceum
tj. od lat 1976-77. Będąc na studiach miał pierwsze okazje do publicznych
występów ze swoim repertuarem w czasie strajków studenckich (1980-81).
Później nastąpił czas skromnego drugiego obiegu (kluby, mieszkania,
itp.). W latach 1985-87 podjął próbę wydania swoich utworów w oficynie
wydawniczej NOWA. Jednak poprawki trwały tak długo, aż wydawnictwo zakończyło
działalność. W tym samym czasie grał gościnnie w zespole Niepodległość
Trójkątów Andrzeja Zeńczewskiego i Orkiestrze Na Zdrowie Jacka Kleyffa
jako gitarzysta solowy. Zainteresowania piosenką zawsze mieszały mu
się z upodobaniem do ekspresji rockowej, dlatego do dzisiaj jego repertuar
nadaje się zarówno do występów samodzielnych jak i grupowych. Te wykonania
grupowe docierały się z bólem w formacji Spiardl (z Piotrem Łojkiem
i Jarkiem Pawluczukiem)
i w grupie Miasto (z Krzysztofem Bieniem w roli aranżera). Od roku 1990
jego muzykowanie jest już związane z zespołem Elektryczne Gitary. Obecnie,
od czasu nagrania płyty "Źródło" z utworami Jacka Kleyffa,
powoli wraca na scenę piosenki autorskiej.
Jest lekarzem. Praktykuje prywatnie. Dyplom warszawskiej AM otrzymał
w 1986 r. Ma specjalizację drugiego stopnia z neurologii. Jego praca
doktorska nosiła tytuł: Zaburzenia gałko ruchowe w chorobie Parkinsona.
Jest członkiem Movement Disorder Society. Za najważniejszą swoją publikację
uważa Poradnik dla osób z chorobą Parkinsona (adresowany do pacjentów
i ich bliskich).
Jego główna działalność to: repertuar, występy i działalność wydawnicza
zespołu Elektryczne Gitary. Jako Kuba Sienkiewicz występuje z zespołem
akustycznym lub sam.
Dyskografia:
"Od morza do morza" (Zic-Zac 1994);
"Czarodzieje", (Trawnik i Kuba Sienkiewicz, SP Records 1995);
"Źródło" (Polygram 1998);
"Studio szum" (Universal 2000);
"Kup pan cegłę (dla Amnesty)" (Universal 2001) a także Muzyka
do serialu "Pokój 107" (marzec 97);
Piosenki do filmu "Spona" Waldemara Szarka (październik 97);
Piosenka do serialu "Taksówka jedynki".
Obecnie współpracuje z:
- ze sceną piosenki restauracji Warszawa-Jerozolima;
- ze sceną studia-galerii Proset w Warszawie (Żoliborz);
- ze sceną kabaretową Marka Majewskiego;
- z miesięcznikiem Charaktery (felietony od 1998 r.).
Perkusista, aktor, witrażysta, organizator koncertów, terapeuta,
dziennikarz radiowy i telewizyjny, opiekun trudnej młodzieży, producent
filmów podróżniczych - w sumie człowiek-orkiestra.
Urodził się w Gdańsku, które to miasto kocha nad życie, chociaż od
dawien dawna mieszka w Warszawie, gdzie ukończył Liceum Ekonomiczne.
Od ponad 10 lat prowadzi program telewizyjny w II programie TVP, w
którym między innymi pokazuje miejsca na świecie, gdzie dotarł ze
swoją ekipą filmową. Mówi też o swoich podróżach w radiowej Trójce.
Od 8 lat porywa całą Polskę do Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej
Pomocy. Do tej pory zebrał 25 milionów dolarów, za które zakupił sprzęt
medyczny do ratowania życia dzieciaków.
Absolwent krakowskiej PWST, pracę dyplomową zagrał w Szewcach Witkacego
w reżyserii M. Prusa (1974). Krótko, bo tylko dwa sezony, pracował w
Starym Teatrze w Krakowie, skąd przeniósł się do Wrocławia, w którym
zagrał wymarzoną rolę Hamleta W. Szekspira (1977). Był laureatem Nagrody
Teatralnej na XXI Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych Wrocław 1980
za rolę Rawskiego w sztuce, T. Łubieńskiego Koczowisko. Od początku
1983 występował w Teatrze Studio w Warszawie, ale powoli odchodził ze
sceny na rzecz filmu.
Wystąpił w takich hitach kinowych jak: Zabij mnie glino, Kroll, Psy,
Szamanka, Sara, Tato, czy Pan Tadeusz. Sam również dwa razy stanął
po drugiej stronie kamery, w takich obrazach jak Seszele i Sezon na
leszcza.
Z wykształcenia jest aktorem, z zawodu prezenterem telewizyjnym i
showmanem. Od niedawna realizuje program Za kulisami, którego Wirtualna
Polska jest patronem internetowym. Oglądamy go także w popularnym
Teleexpresie. Urodził się 16 lipca 1960 roku. Jest synem pisarza Kazimierza
Orłosia. Choć znamy go głównie z programów telewizyjnych, zagrał również
w kilku znaczących filmach: "Pogranicze w ogniu", "Głuchy
telefon", "Ucieczka z kina Wolność", "Obywatel
świata", "Enak", Plecak pełen przygód", "Oczy
niebieskie".
Poseł na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, przewodniczący partii politycznej
Sojusz Lewicy Demokratycznej i przewodniczący Klubu Parlamentarnego
Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Urodzony 3 lipca 1946 r. w Żyrardowie.
Absolwent Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Warszawie, magister nauk
politycznych. Pracę zawodową rozpoczął jako robotnik w Zakładach Przemysłu
Lniarskiego w Żyrardowie; łączył ją z działalnością społeczną i związkową.
Od 1969 członek PZPR. W 1989 r. jako sekretarz Komitetu Centralnego
Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej czynnie uczestniczył w przygotowaniach
i obradach "Okrągłego Stołu" - wydarzenia o historycznym
znaczeniu; współprzewodniczył Zespołowi ds. Młodzieży. Członek - założyciel
i sekretarz generalny Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej (1990-1993).
Wiceprzewodniczący SdRP (1993-1997), a od III Kongresu SdRP (06.12.1997)
przewodniczący partii. Na I Kongresie nowej partii - Sojuszu Lewicy
Demokratycznej (18-19.12.1999) - wybrany jej przewodniczącym. Minister
pracy i polityki socjalnej (1993-1996); minister - szef Urzędu Rady
Ministrów (styczeń - grudzień 1996); minister spraw wewnętrznych i
administracji (1997); przewodniczący Komitetu Społeczno - Politycznego
Rady Ministrów (1994-1997).Przewodniczący ze strony rządu Komisji
Wspólnej Rządu i Episkopatu. Przewodniczący Polsko-Amerykańskiej Komisji
do Spraw Zwalczania Przestępczości Zorganizowanej. Przewodniczący
V Regionalnej Konferencji Międzynarodowej Organizacji Pracy. Poseł
na Sejm RP z łódzkiego okręgu wyborczego w I, II, III kadencji. W
wyborach parlamentarnych 21 września 1997 r. otrzymał ponad 124 tysiące
głosów. Od 19 października 1997 r. Przewodniczący Klubu Parlamentarnego
Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Założyciel fundacji "Łódzkim Dzieciom,
Łódzkim Szkołom 2000 roku uhonorowany został przez Polski Oddział
UNICEF tytułem Ambasadora Dobrej Woli.
Michał Józef Listkiewicz urodził się 20 maja 1953 w Warszawie. Ukończył
filologię węgierską na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów
był kierownikiem drużyny koszykarzy Polonii Warszawa i sekretarzem
sekcji piłki nożnej w tym klubie. W latach 1977-89 dziennikarz Sportu
i tygodnika Tak i Nie. Od 1973 roku sędzia piłkarski, a od 1985 sędzia
międzynarodowy (uprawnienia FIFA od 1986 roku). Sędziował w finałach
Mistrzostw Świata w 1990 i 1994 roku, w finałach Mistrzostw Europy
w 1988 roku i w turnieju olimpijskim w Seulu w 1988 roku. W 1989 r.
został zastępcą sekretarza generalnego PZPN. Dwa lata później wszedł
w skład Prezydium PZPN jako wiceprezes ds. zagranicznych. W latach
1995-98 pełnił w Prezydium funkcję sekretarza generalnego, odpowiedzialnego
za sprawy zagraniczne. Od 28 czerwca 1999 roku jest prezesem PZPN.
Urodził się w 1972 roku. W 1997 roku ukończył studia w Akademii Teatralnej
im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Jego kreacją dyplomową (nagrodzoną
na II Festiwalu Przestawień Dyplomowych w Łodzi) była tytułowa rola
w sztuce Rolanda Topora "Joko świętuje rocznicę". Zagrał
w kilku polskich filmach fabularnych" "To ja, złodziej"
i "U Pana Boga za piecem" w reż. Jacka Bromskiego, "Córach
szczęścia" oraz w "Enduro Bojz" w reż. Piotra Starzaka.
W jego dorobku znajdują się także role w serialach telewizyjnych takich
jak: "Klan" oraz "Pokój 107".
Ur. w 1957 Kutnie. Ukończył Liceum im. J. H. Dąbrowskiego w Kutnie,
a później studia na wydziale lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi. Jest
specjalistą chorób wewnętrznych.
Senator II, III i IV kadencji Senatu RP. Przewodniczący Komisji Zdrowia
i Polityki Społecznej Senatu II kadencji, Marszałek Senatu RP III kadencji.
W 1990r. W wyniku konkursu został dyrektorem naczelnym Wojewódzkiego
Szpitala Zespolonego w Płocku. W 1997 ponownie wygrał konkurs i wybrano
go na to stanowisko do roku 2003. Zrezygnował z tej funkcji - po ponownym
wyborze na senatora RP.
Od roku 1990 do 1998 był radnym miasta i gminy Gąbin. W latach 1994-1998
sprawował funkcję Przewodniczącego Prezydium Krajowego Sejmiku Samorządu
Terytorialnego. Obecnie radny Województwa Mazowieckiego, przewodniczący
Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej Sejmiku. Od września 1999 roku
przedstawiciel ubezpieczonych w Radzie Mazowieckiej Regionalnej Kasy
Chorych, od kwietnia 2000 roku- w Radzie Krajowego Związku Kas Chorych.
Współzałożyciel Fundacji Pomocy Wojewódzkiemu Szpitalowi Zespolonemu
w Płocku. Należy do Towarzystwa Naukowego Płockiego i Polskiego Towarzystwa
Zdrowia Publicznego.
Jest członkiem władz naczelnych Polskiego Stronnictwa Ludowego.
